Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Mijn (fantasy) verhalen

Mijn (fantasy) verhalen

7/1/2008 - een schermutseling

dit stukje heb ik geschreven in de late uurtjes.

het is niet veel bijzonders, meer een hersenspinsel eigenlijk

 

ik hoop dat jullie het wat vinden

 

Kaspar liep alleen door het bos. Het was donker, te donker om zijn eigen voeten te kunnen zien. Het was dat hij wist waar hij naartoe moest. Anders zou hij nooit levend dit bos uit komen.  Het huilen van wolven doorsneed de immense stilte terwijl Kaspar rustig door liep. Hij kwam aan bij de driesplitsing, de enige reden waarom hij dat wist, was omdat de weg niet langer verhard was. Hij stak een kaars aan, zijn enige kaars. Hij wist dat hij er nooit mee tot het eind van het bos zou komen, maar nu zou hij in ieder geval de splitsingen kunnen zien.

Hij nam het linker pad, dat gestaagd omhoog liep. Na een tijdje kwam hij bij een klif. Voor zover hij kon zien was het een redelijk normaal klif. Het enige vreemde aan het klif was dat er hier geen klif hoorde te zijn. In het hele bos hoorde geen klif te zijn. Hij kon het weten, hij had ieder pad in dit bos zelf verkend. Opeens hoorde hij een akelig geluid achter hem. Hij draaide zich om. Voor Kaspar stond een Gigantische wolf, een wolf op twee poten. Nog voor Kaspar kon reageren rende de wolf op zijn achterpoten naar hem toe. Onder het geluid van een lang gerekte huil.

 

Toen de wolf bij hem was, had Kaspar het zwaard weer in zijn schede. Hoe machtig het dier er ook uit had gezien, het was dood. Kaspar draaide zich om en liep weg. Zijn kaars was op de grond gevallen, maar dat maakte toch niet uit, deze nieuwe open plek was fel verlicht door de maan die in al haar glorie aan de hemel stond.

 

Enkele dagen zwierf Kaspar door het klif. Gelukkig had hij genoeg eten bij zich, meer dan hij had gedacht nodig te hebben, maar nu bleek dat onwaar. Hij keek naar beneden, het klif in. Wat hij toen zag zou zijn hele leven bij hem blijven. Wolfmensen, precies zoals hij ze had gezien op die bewuste nacht. Hij schrok zo erg dat hij zijn evenwicht verloor en naar beneden viel. Hij kwam terecht tussen de wolfmensen. Hij leefde nog. Nog, dacht hij bij zichzelf.

Voordat hij kon opstaan scheurden de wolfmensen hem aan stukken. Maar hij bleef bij, hij maakte alles mee. Hoe ze zijn benen van zijn romp scheurden en er al van aten voordat het been goed en wel van zijn lichaam verwijdert was. Hoe zijn buik open werd gescheurd en zijn ingewanden eruit werden gegeten, pas toen een wolf zijn gigantische kaken rond zijn hoofd sloot stierf Kaspar. Zonder dat iemand ooit nog aan hem terug zou denken.

 

einde

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

3/1/2008 - een kort verhaal

een kort verhaaltje over badeenden
ooit geschreven voor de schoolkrant, maar het is er nooit ingekomen.

bij deze:

Het blauwe kraanwater golfde rustig. Een enkele keer leek de hele zee te schudden, maar snel daarna was het dan weer rustig. Teal zwom rustig in het rond, het was - alweer - zo’n dag waarop je eigenlijk helemaal niks deed..

 Opeens kwam er een dichte mist op haar afdrijven, ze kon de belletjes horen knappen terwijl de witte lucht en watermassa dichterbij kwam. Terwijl ze zwom voor haar leven, om zichzelf te redden van de massa die zo prikte in haar ogen, hoorde ze een plons niet zo ver van haar vandaan. Het was een andere eend, nog prachtig geel, met een fel oranje snavel. Het enige wat anders aan hem was, anders dan haar broertjes en zusjes, was ede hoge hoed op zijn hoofd. Ze zwom naar de eend toe, om hem te waarschuwen voor “het sop” zoals het in de volkssnavel genoemd werd. De gehoede eend keek Teal met een hooghartige blik aan ‘een klein beetje “sop”,zoals jij het noemt, weerhoudt mij er niet van om lekker rond te tobben in deze heerlijke zee!’ Teal was overduidelijk verontwaardig. Ze liet een hoge piep horen zwom verder, de gehoede eend over latend aan zijn lot. Weer zwom ze verder, zo snel als ze kon, want de witte substantie kwam steeds dichterbij. Opeens begon het water om haar heen te bubbelen. Ze wist dat dit het einde betekende, het sop zou zich nu nog sneller uitbreiden. Ze zwom verder, om niet te worden verzwolgen door het helse spul.

 

Ze zwom, met haar laatste kracht verder, en precies op het moment dat ze dacht toch wel dood te gaan zag ze een geel eiland. Met veel moeite klom Teal op het veerkrachtige land. Ze wist dat dit kraterachtig eiland genoeg bescherming zou bieden voor het sop. Ze maakte het zich gemakkelijk en viel in slaap, een diepe, diepe slaap.
einde!

het is een experiment geweest, weet niet of het gelukt is of niet.
dat is aan jullie

sytn over en uit
Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

3/1/2008 - effe voorstellen

Ik ben Sytn, doe momenteel de havo...
ik heb deze blog met een simpele reden gestart:
de verhalen die ik schrijf delen met de buitenwereld.
ik zal proberen maandag en donderdag een verhaal, of deel daarvan
hier te uploaden.
natuurlijk kan het zijn dat het een tijdje achter elkaar niet gebeurd, want ik heb ook andere verantwoordelijkheden.
ik zal zo snelmogelijk mijn eerste verhaal uploaden

laters



Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

weblog van aankomend fantasy autheur sytn v.d B

Links

Home
View my profile
Archives
Email Me